Αυτή μοιάζει να ‘ναι μια σωστή κλίμακα για τον κόσμο.

H φωτογραφία ανήκει στον Feaverish.

Το 1974 ο Cecil Slemp εφεύρε τα παπούτσια με αντιστρεφόμενες σόλες, έτσι ώστε να αφήνουν αποτυπώματα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Εκτός από τα χριστουγεννιάτικα που σε πακέτα ή σκορπισμένα στο πάτωμα περιμένουν να βρουν τα κατάλληλα σημεία να στολίσουν, με περιτριγυρίζουν: λάμπα που δημιουργεί σκοτάδι, ηλεκτρόφωνο που παίζει και την πίσω πλευρά των δίσκων, καθρέφτης που δείχνει την πίσω όψη των πραγμάτων, κασετόφωνο που καταγράφει τις σκέψεις, κιάλια που βλέπουν πίσω από τους τοίχους και μια ομπρέλα που όταν την ανοίγω με σηκώνει ψηλά. Επιπροσθέτως, είμαι υπερήφανη που παρέκαμψα καθετί ιδιωτικό το οποίο έχει λάβει μορφή «προβλήματος» και ασχολήθηκα με το web.

Διαφημιστική καταχώριση για την Olivetti (1968)

…και «ντιζαϊνολογιοσύνη».
Δεν θέλω πια να έχω σχέσεις με τον Θ. Είναι ένα κάθαρμα. Φαντάσου… χθες δεν ήξερε τους Εϊμς.
Δύο νεαρές κομψευάμενες στην Κριεζώτου.

Από το πρωί ο πόνος στον αυχένα μου τραγουδάει Lost Bodies.

–> enter Spamology.