Πια δεν μπορώ να διαβάσω τη λέξη delicious χωρίς να τη δω ως del.icio.us.

Δεν είμαι σίγουρη για την άποψη που έχω για τα προϊόντα της τέχνης που ξεφεύγουν από τον αυστηρό τύπο του έργου που παρουσιάζεται σε μια προθήκη και αποκτούν σχέση «αμεσότητας» με τον άνθρωπο που τα παρατηρεί. Ομως, από τα δημιουργήματα (ως kinetic sculptures αναφέρονται) του Δανού Theo Jansen μαγεύτηκα. Οι ζωόμορφες μηχανές του μου υπενθύμισαν τη συντριπτική υπεροχή της κίνησης. Αυτή που είχε υπογραμμίσει με έξοχο τρόπο και ο Ντα Βίντσι.

Aπόσπασμα από post του χρόνου τέτοια εποχή: «[...]Ηδεία η χαύνωση της απραξίας. Ηδυτάτη».

Μια Κυριακή του Θωμά στο μoυσείο.

«Welcome to museumr. In just one minute, you will be famous, and your photographs will be displayed in halls all around the globe. Eternal fame is just around the corner!»

Στο σημείο του χάρτη όπου βρίσκομαι, αυτές τις μέρες οι νοτιάδες είναι λίγο περισσότεροι από όσους θα ήθελα, αλλά γίνεται να ζητά τη γνώμη του καθενός η άνοιξη και να δημιουργεί προσωπικό καιρό; Δύσκολο. Κρίμα που δεν το έχει σκεφθεί κάνας μετεωρολόγος να το παλέψει, να προσφέρει «Καιρό στα μέτρα σας».
Οι χρησιμότερες εφευρέσεις δεν έχουν επινοηθεί ακόμη, για αυτό είμαι απολύτως σίγουρη. Αρα μπορούμε να αισιοδοξούμε για το μέλλον της τεχνολογίας. Ενώ τα ωραιότερα ποιήματα ενδέχεται να έχουν γραφεί. Ισως και τα ωραιότερα μυθιστορήματα.

To WindMaker μεταφέρει στο επιλεγμένο URL αληθινές καιρικές συνθήκες… Aμερικής, μέσω του RSS feed του Yahoo Weather, επηρεάζοντας κείμενα, εικόνες, τα πάντα, αρκεί να χρησιμοποιεί κανείς Mozilla Firefox.

Βγαίνοντας απ’ το σπίτι το μεσημέρι την προσοχή μου τράβηξε ένας πιτσιρικάς πάνω-κάτω στα δεκάξι. Oργωνε νευριασμένος το πεζοδρόμιο, κάνα δυο φορές κλώτσησε την εξώπορτα ενός σπιτιού, ουρλιάζοντας και βρίζοντας από το κινητό του σε κάποια κοπέλα, με έντονες, αλλά προβλέψιμες, μεταφορές σε ανατομικού ενδιαφέροντος ζητήματα. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η συνομιλήτριά του βρισκόταν στο εσωτερικό του σπιτιού.
«Πρέπει να πλησιάσω» σκέφτηκα «και να πω στον νεαρό Ρωμαίο ότι δεν θα κερδίσει ποτέ την αγάπη της αν της συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο. Ή ίσως πρέπει να καλέσω την Αστυνομία…». Ενα λεπτό αργότερα όμως η εξώπορτα του σπιτιού άνοιξε. Το κορίτσι βγήκε στο πεζοδρόμιο εξαπολύοντας εξίσου ανεπανάληπτες −και εξίσου ανατομικού ενδιαφέροντος− βρισιές στο αγόρι, το οποίο της απάντησε στον ίδιο τόνο, για να του φωνάξει εκείνη λίγο ακόμη και τελικά να μπουν μαζί στο σπίτι − δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος από το εσωτερικό.
Εκεί, ζωντανοί και οι δύο αναμφισβήτητα, συνέχισαν τη μικρή τους συζήτηση σε μια γλώσσα που σαφώς δεν μιλάω.

Το καλοκαίρι, όταν οι μάγισσες κόβουν βόλτα στην πόλη, δεν ντύνονται απαραιτήτως στα μαύρα, αλλά πιο συχνά στα μοβ, πότε στα κόκκινα, πού και πού στα ροζ, σπανίως στα μπλε, συνήθως στα κίτρινα. Μπορείς να τις ξεχωρίσεις στον δρόμο ως εξής: Οταν συναντάς μια γυναίκα ούτε άσχημη ούτε με ιδιαίτερα σπυριά στη μύτη (οι άσχημες μάγισσες με εξογκώματα στη μύτη είναι μύθος), ντυμένη στα ροζ, μοβ, μπλε ή κίτρινα, που προσπαθεί να κρύψει μια σκούπα (ή και χωρίς να προσπαθεί να την κρύψει), πρέπει να την πλησιάσεις και να φωνάξεις δυνατά στ’ αφτί της (καμιά φορά είναι κουφές): «Τσουκάλι!» ή «Βάτραχος!».
Αν δεν αντιδράσει, τότε δεν είναι μάγισσα, μπορείς να ζητήσεις συγγνώμη για να φανείς ευγενικός.
Αν αναπηδήσει και σου ρίξει μια σαστισμένη (υποτίθεται) ματιά, τότε είναι σίγουρα μάγισσα.
Σε προειδοποίησα! Ενημέρωσε όλους γύρω σου! Δεν σου μένει παρά να το βάλεις στα πόδια.

«Θα σου δώσω μια απλή αλήθεια» είπες. «Ολα να τα γελοιοποιείς, όσα στον εαυτό σου και στον κόσμο έχεις αποκαλύψει. Τα άλλα, αυτά που δεν έχεις φωνάξει πουθενά, να είναι τα ιερά σου».

Μεγάλωσα και μου λείπει το κέφι για να ασχοληθώ περισσότερο από τόσο με τον μαλάκα που σχολιάζει ή στέλνει e-mail τριγύρω δίνοντας ένα ονοματεπώνυμο, έναν αριθμό τηλεφώνου και ένα link τού m211. Μόνο λυπάμαι για τον μπελά.

«Εναν βαθμό για κάθε ζουζούνι που βρίσκετε, δύο για κάθε αράχνη και πέντε αν τα αφήσετε να σκαρφαλώσουν πάνω σας». Αυτό λέω στα πιτσιρίκια κάθε που ξαπλώνομαι στις πρασινάδες και τα καλώ να κάνουν το ίδιο. Είναι αστείο το πόσο γρήγορα αλλάζουν διάθεση κι από ‘κεί που ήταν μες στην κατήφεια και στην γκρίνια ότι «δεν έχει τίποτε να κάνουμε εδωπέρα, γιατί δεν πάμε στα Αηδονάκια;» αρχίζουν την αριθμητική: «Εχω 27 βαθμούς! Εσύ;».
Χθες έδωσα στη Ρ. δέκα ολόκληρους βαθμούς επειδή άφησε μια ψαλίδα να κάνει τη διαδρομή από τον ώμο ως τα δάχτυλά της.

Για καλή μου τύχη, κανένα τους ως τώρα δεν με έχει ρωτήσει ποιος είναι ο σκοπός αυτής της βαθμολόγησης.