Βγαίνοντας απ’ το σπίτι το μεσημέρι την προσοχή μου τράβηξε ένας πιτσιρικάς πάνω-κάτω στα δεκάξι. Oργωνε νευριασμένος το πεζοδρόμιο, κάνα δυο φορές κλώτσησε την εξώπορτα ενός σπιτιού, ουρλιάζοντας και βρίζοντας από το κινητό του σε κάποια κοπέλα, με έντονες, αλλά προβλέψιμες, μεταφορές σε ανατομικού ενδιαφέροντος ζητήματα. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι η συνομιλήτριά του βρισκόταν στο εσωτερικό του σπιτιού.
«Πρέπει να πλησιάσω» σκέφτηκα «και να πω στον νεαρό Ρωμαίο ότι δεν θα κερδίσει ποτέ την αγάπη της αν της συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο. Ή ίσως πρέπει να καλέσω την Αστυνομία…». Ενα λεπτό αργότερα όμως η εξώπορτα του σπιτιού άνοιξε. Το κορίτσι βγήκε στο πεζοδρόμιο εξαπολύοντας εξίσου ανεπανάληπτες −και εξίσου ανατομικού ενδιαφέροντος− βρισιές στο αγόρι, το οποίο της απάντησε στον ίδιο τόνο, για να του φωνάξει εκείνη λίγο ακόμη και τελικά να μπουν μαζί στο σπίτι − δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος από το εσωτερικό.
Εκεί, ζωντανοί και οι δύο αναμφισβήτητα, συνέχισαν τη μικρή τους συζήτηση σε μια γλώσσα που σαφώς δεν μιλάω.