Ανοίγοντας για μια στιγμή τα μάτια μου σήμερα το πρωί είδα τον Βίκτορ Πελέβιν να κάθεται στο κρεβάτι δίπλα μου. Είχε ύφος αυστηρό. Κρατούσε ένα μαύρο Bic κι έγραφε με μανία στο σημειωματάριό του.

Kύριε Πελέβιν; Τι κάνετε εδώ; τον ρώτησα σχεδόν κοιμισμένη.
Σςςς. Ησύχασε… μου είπε καλύπτοντας τα χείλη του με τον δείκτη του δεξιού του χεριού. Γράφω την ιστορία της ζωής σου.
Της ζωής μου;!
Ακριβώς.
Τι γράφετε δηλαδή;
Είσαι ένα σκαθάρι παγιδευμένο σ’ ένα τρένο.
Ενα σκαθάρι;!
Παγιδευμένο σ’ ένα τρένο.
. . .
Πάψε όμως τώρα. Eίμαι σε κρίσιμο σημείο, στα παιδικά σου χρόνια.

Εικόνες εντόμων και άλλα ανεκτίμητα στο bibliodyssey.

I will raise the flag on Saturday. A religious feast day, that of the Annunciation but a National holiday of Hellenism as well. The blue-and-whites will flutter on the balconies, we will attend the parade and will all together return home, where Ι will have the table already prepared. Fried cod and garlic sauce of course.

Build your own world.

http://www.helion.cc/blog/index.php: Golden, luminous. Makes you want to bloom.

http://lespritdelescalier.blogspot.com: A flower cool and fragrant.

http://kuk.blogspot.com: Motley, without thorns on its stalk.

It’s not an easy business the cultivation of desires. Just like the other cultivations, it demands soil. Secondarily a patient and persistent gardener.

Ευχάριστη έκπληξη των ημερών η αποκάλυψη ετούτου του καμώματος ενός παλιού γνώριμου (θυμάσαι το «Treasure Box»;), που φέρει την ονομασία TCB Museum (Things Come up to my Brain Μuseum – έμπνευση, όχι αστεία). Ο Ναναχίρο σκάρωσε έναν παιχνιδοπύργο των θαυμάτων, που πρέπει να τον περιδιαβάσεις ξανά και ξανά για να βρεις πέντε κρυμμένα αστέρια και να κερδίσεις μια αγάπη κι ένα διαστημόπλοιο. Είχα ξεχάσει πόσο ωραία είναι η, βγαλμένη λες απ’ τον 19ο αιώνα, σχεδιαστική γραμμή του, που φέρνει στον νου και τα κινούμενα του Τέρι Γκίλιαμ.

Sup.