Πέντε μέρες κρατούσα την ανάσα μου κάτω από έναν βαρύ ουρανό, περιμένοντας την έλευση του χιονιά. Περιμένοντας να γίνει ο κόσμος μου όσο ήσυχος θέλω να είναι.

Μην ακούς την τιβί. Δεν χιόνισε στα ορεινά (αυτής) της Ηπείρου.

Θα ‘θελα να ‘μαι καπετάνιος για να μπαρκάρω για το Αστρο της Ανατολής. Να βλέπω κάθε μήνα και άλλες παραλλήλους, να μη ζαλίζομαι με τρικυμίες, μάτι να μην κλείνω στη στέρεα γη. Να ρίχνω ζαριές με τον λοστρόμο στο αμπάρι, να μασάω βότανα για τον πυρετό. Στον ώμο μου να ομιλεί ένας παπαγάλος και η καρδιά μου να ‘ναι κάπου στις ακτές της Αφρικής. Να βλέπω πειρατές και να μη σκιάζομαι, σκυλόψαρα και να βαριέμαι, το κύμα να ‘ναι χάδι και όταν η θάλασσα λυσσάει στο κατάστρωμα ο αφρός της να ‘ναι γλυκιά συντροφιά. Από σειρήνες να μη γελιέμαι και στα βαθιά νερά να συναντώ γοργόνες. Και αν κάποτε ναυτία με πιάσει να σκέφτομαι ότι«τη νύχτα οι ναύτες κυνηγάνε το φεγγάρι και την ημέρα ταξιδεύουνε στ’ αστεία».

Αν δεν έκανες ό,τι κάνεις τι θα ήθελες να κάνεις;

Μερικές φορές, καθώς στρέφεις τα μάτια προς τον ουρανό, αυτό που μοιάζει με λάμψη αστεριού δεν είναι παρά ένας σκουριασμένος στύλος της ΔΕΗ ο οποίος τρεμοπαίζει όλη νύχτα μόλις μερικά μέτρα απ’ το έδαφος, για να σβήσει μια προκαθορισμένη ώρα εκεί κοντά στο ξημέρωμα.

– Eχω νέα. Ερχονται οι Swing Out Sister (17/12, Club 22). «You on my mind», θυμάσαι;

M’ αρέσει που ψύχρανε για τα καλά ο καιρός. Με κλειστά παράθυρα όσοι περνούν απ’ το πεζοδρόμιο δεν μπορούν να μ’ ακούσουν να τραγουδάω στον (και για τον) σκύλο.

exploding dog: εσύ βάζεις τον τίτλο κι ο Σαμ το σκίτσο.

Γιατί δεν είσαι
παρά
ένας σπόρος,
καστανιά, φθινόπωρο, χώμα,
νερό, ύψος, σιγή
ετοίμασαν το σπέρμα,
την αλευρώδη πυκνότητα,
τα μητρικά βλέφαρα
που θαμμένα
θα ανοίξουν ξανά κοιτώντας ψηλά
το λιτό μεγαλείο του φυλλώματος,
το σκοτεινό υγρό σχέδιο
των νέων ριζών,
τις αρχαίες μα και νέες διαστάσεις
μιας ακόμα καστανιάς πάνω στη Γη.

Από την «Ωδή σ’ ένα πεσμένο κάστανο», του Πάμπλο Νερούντα.

One best wish for every luck,
perhaps one more for punished love.
I’ll be watching you surviving eternity
eulogized by vastness.

Λαϊκή απογευματινή.

Mόλις πήρε χαμπάρι τις σταλαγματιές στο πάτωμα σκέφτηκε ότι «τα ‘χουν αυτά τα παλιά σπίτια». Αργότερα, που οι στάλες έγιναν χείμαρρος, δεν σκέφτηκε τίποτε. Είχε πνιγεί.

100 oldest .com domains