…τράβηξα τις κουρτίνες.

«Δύο καβούρια», Βίνσεντ βαν Γκογκ, 1889, λάδι σε καμβά, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο

Ο Γιακουμής και η Χλόη περίμεναν πρώτα να φύγουν οι κολυμβητές κι έπειτα πήγαν να φιληθούν στα κύματα.
Πάντα φιλιόνταν στα κύματα, χειμώνα, καλοκαίρι. Ομως φιλιόνταν άραγε αληθινά; Οπως και για όλα τ’ άλλα καβούρια, κανείς δεν καταλάβαινε τη διαφορά ανάμεσα στα φιλιά και στους τσακωμούς.
Λόγω αυτού, ήταν δυστυχισμένοι.
Γιατί δεν αδιαφορούσαν, άραγε, γι’ αυτό που σκέφτονταν οι άλλοι; Κανείς δεν ξέρει.

Καμιά φορά ο εκνευρισμός διαρκεί ημέρες και εκφράζεται σε αντεγκλήσεις, π.χ., για τη σωστή θέση των πραγμάτων.
Κανένας όμως δεν ρωτάει ποτέ «γιατί τα lychees δεν είναι στο συρτάρι του ψυγείου μαζί με τα υπόλοιπα φρούτα;», αφού έτσι θα λυνόταν αυτό το ζήτημα και θα έπρεπε να αρχίσει να συζητείται κάτι πιο επώδυνο.

I wonder what would happen if you froze lychees. I think that could possibly become the best idea ever, better than ice cream even.

μια Μαρία στο flickr

Θυμάμαι, ήμουν 6 χρονώ όταν, επιστρέφοντας από τα Λονδίνα, οι γονείς μου έφεραν στο σπίτι μια μινιατούρα κόκκινου, διπλού λεωφορείου. Είχα ενθουσιαστεί. Και στενοχωριόμουν που δεν είχαμε και εμείς εδώ τέτοια.

Θα αντάλλασσα αυτό το blog με λίγο ενθουσιασμό.