— Μήπως είδες την πρότασή μου;
— Ποια πρόταση; Πώς ήταν;
— Μικρή, κάνα δυο ρήματα. Τελείωνε με πρόθεση.
— Οχι, δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάς.
— Είσαι σίγουρος; Την άφησα εδώ στα drafts.
— Με όλο αυτό το χύμα σου δεν απορώ που την έχασες…
— Καλά.
— Αστειάκι ήταν. Για πες, είναι σημαντική πρόταση;
— Ε, σημαντική… Εκείνη που θα την ακολουθούσε θα ήταν σημαντικότερη, αλλά τι να συζητάμε αν δεν τη βρω;
— Δεν μπορείς να γράψεις μια καινούργια;
— Δεν θα ‘ναι ίδια. Ασε που εκείνη έμοιαζε να μπορεί να μας βγάλει από το αδιέξοδο. Θα προσπαθήσω, υποθέτω, ξανά.
— Να προσπαθήσεις.
Does anyone need this plugin, which provides automatic real-time machine translation of a WP-Blog (written in English language) in 8 additional languages (Spanish, French, German, Portuguese, Italian, Japanese, Korean and Chinese)? I don’t…
τα υλικά είναι για μισή δόση, όσο πρέπει δηλαδή για τη φόρμα με το τσέρκι
2 κουβερτούρες των 100 γραμμ.
4 αβγά
1 ποτήρι αλεύρι
μισό κουταλάκι μπέικιν
σκάρτο 1/2 ποτήρι ζάχαρη
μισό βιτάμ σοφτ
Λιώνεις σε μπεν μαρί (ή στα μικροκύματα) τις κουβερτούρες με το βούτυρο. Χτυπάς τα αβγά με τη ζάχαρη. Προσθέτεις στα αβγά τη σοκολάτα και το αλεύρι με το μπέικιν. Προθερμαίνεις τον φούρνο στους 170° και ψήνεις σε φόρμα βουτυρωμένη για 15-17 λεπτά (όχι περισσότερο, πρέπει να είναι υγρό από μέσα και ψημένο απ’ έξω).
Θα το φάμε αργότερα με παγωτό βανίλια.
Χθες σε είδα σε όνειρο· κάτι με κέικ.
Τζένιφερ Ντέιβις, «Βeachcomber», 2002 (ακρυλικό/κολάζ)
Να τι θα ζωγράφιζα αν ήμουν ζωγράφος:
- Ποδήλατα
- Ερήμους
- Μπάλες
- Αγόρια
- Ρολόγια
- Ανθρώπους που έχουν χάσει το λεωφορείο
Η πρώτη σκέψη είναι εύκολη. Tο πρόβλημα είναι η δεύτερη και η τρίτη.
d/l: Planet Of Visions (Ljubljana)
Περισσότερο Kraftwerking εδώ, εδώ κι εδώ. Α, και εδώ!
Tο κλουβί κρεμόταν στo blog του Pedro, που πολύ μου αρέσει.
Δεν αισθάνομαι άνετα με τις διάφορες θεωρίες της μόδας περί συνένωσης του ανθρώπου με το Σύμπαν, ότι ένα βλεφάρισμα προκαλεί ρυτίδες στο μάγουλο του κόσμου κτλ.
Εχω τη γνώμη ότι πρόκειται ακριβώς για το αντίθετο. Ο μόχθος του ανθρώπου είναι να διαχωριστεί από το Σύμπαν. Ολα υπάρχουν στο Σύμπαν, η μοίρα που φτιάχνει ο άνθρωπος είναι να μείνει απ’ έξω.
− Εχει αποδειχθεί ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι εκτός Σύμπαντος. Πού είσαι;
Whitebird must fly. Αν η χθεσινή μέρα ήταν η τελευταία, θα ήταν μια κακή μέρα.
1… η κούπα που έσπασε νωρίτερα με θόρυβο στην κουζίνα
2… οι σελίδες που διάβαζα και ξαναδιάβαζα σήμερα στα φανάρια
3… οι φορές που πάλεψα για τη ζωή μου σε κρεβάτι νοσοκομείου
4… οι τρόποι για να γραφεί η Φόντα
5… τα ευρώ του tip απόψε στο Friday’s, Κηφισιάς και Αλεξάνδρας
6… τα σχολεία που άλλαξα ως το απολυτήριο
7… οι μήνες της εγγύτητας
8… τα κατοικίδια που είχα στην ως τώρα ζωή μου
9… οι ώρες κάθε μέρα που φαντάζομαι και ονειροπολώ
10… η ώρα του πρωινού ραντεβού για τη δεύτερη δουλειά που θα με εξουθενώσει
Η σειρά σου.
I found you.
Αυτή τη στιγμή έχω 1.053.037.076 δευτερόλεπτα ζωής.
Eυτυχώς που πλησιάζει η Τετάρτη, αλλιώς θα ένιωθα κι εγώ το άγχος της ακινησίας.
Oταν ήμουν τριάμισι χρόνων ο πατέρας μου με έμαθε να γράφω το όνομά του. Γιάννης.
Για τα επόμενα δύο χρόνια ήταν το μόνο που ήξερα να γράφω. Και έτσι κάτω από κάθε ζωγραφιά μου έγραφα: «Γιάννης».
Οι δασκάλες είχαν πέσει πάνω στη μητέρα του Γιάννη, του συμμαθητή μου, ενθουσιασμένες για το ταλέντο του… «Να το στηρίξετε αυτό το χάρισμα» της έλεγαν και της φούσκωναν τα μυαλά. «Είναι θείο δώρο, αμαρτία να πάει χαμένο. Σ’ αυτή την ηλικία και να αποτυπώνει σαν μεγάλος; Ισως να μιλάμε για έναν νέο Λύτρα, έναν Κόντογλου». Ή κάπως έτσι.
Γρήγορα βαρέθηκα να αποτυπώνω… σαν μεγάλος και ευχαριστιόμουν εξίσου να ζωγραφίζω σε φρεσκοσοβατισμένους τοίχους με κιμωλίες που έκλεβα απ’ την τάξη. Εγώ όμως έτρωγα καμία με τη ζωστήρα απ’ την Κλαίρη γι’ αυτά μου τα καμώματα ενώ ο Γιάννης είναι σήμερα ένας ταλαντούχος αγιογράφος. Πρόσφατα μάλιστα, όπως γράφει η τοπική «Πρωινή», ανέλαβε όλο το έργο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενός από τους μεγαλοπρεπείς ναούς της ευρύτερης περιοχής, που θα τον κρατήσει απασχολημένο για τα επόμενα δύο χρόνια.
Η ζωή είναι αστεία. Αρκεί να το πιστέψεις ότι μπορείς και έχεις φτάσει στο Φεγγάρι.
Τι θα απαντούσα; Οτι περνούσα τυχαία από ‘κεί;