Ηταν παράξενο που ήμουν εκεί. Ακουγα για το Λος Αντζελες και το έβλεπα σε ταινίες από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου. Για πρώτη φορά πλέον αισθάνομαι βέβαιη ότι υπάρχει. Αφέθηκα να συγκλονιστώ μα…

Τα περισσότερα πράγματα που είδα ήταν πολύ μεγάλα. Τα σπίτια, για παράδειγμα. Οι ουρανοξύστες. Εχω την υποψία ότι είναι ζήτημα κύρους. Αρχικά, κάποιος έχτισε ένα σπίτι που ήταν ψηλό, έπειτα ο φίλος του έχτισε ένα ψηλότερο. Και ύστερα όλοι είπαν, ε, μάγκες, ας χτίσουμε μερικά σπίτια και ας τα κάνουμε ψηλά. Δεν έχει σημασία τι θα έχουν μέσα, ας τα κάνουμε ψηλά. Ας τα κάνουμε πολύ ψηλά.
Σχεδόν κανένα από αυτά τα σπίτια δεν αποκάλυπτε τίποτα για το εσωτερικό του. Θα μπορούσε να μην υπάρχει τίποτα μέσα. Πιθανότατα έτσι είναι. Αυτές τις τέσσερις μέρες είχα πολλές φορές την αίσθηση ότι τα σπίτια εκεί δεν χρησιμοποιούνται για τίποτα. Απλώς στέκουν.

Αυτά είναι τα πράγματα που μου φάνηκαν μεγάλα και μακριά και ψηλά:
- Τα σπίτια
- Τα αυτοκίνητα
- Τα φορτηγά
- Τα κομμάτια της πίτσας
- Οι δρόμοι
- Τα ψάρια στους πάγκους των ψαράδικων
- Τα αβοκάντο
- Οι πινακίδες νέον
- Οι χώροι πάρκινγκ
- Το πάρκο
- Ορισμένα σκυλιά
- Τα φλιτζάνια του καφέ που ήπια στις καφετέριες
- Ορισμένα καταστήματα
- Τα γραμματοκιβώτια

Αυτά είναι τα πράγματα που μου φάνηκαν μικρά:
- Ορισμένα σκυλιά
- Οι σοκολάτες
- Το πλαστικό κουτάλι που μου έδωσαν μαζί με το παγωτό χωνάκι που αγόρασα
- Οι πετσέτες μπάνιου στο ξενοδοχείο

Σ’ αυτή την πόλη είχα λιγάκι το ίδιο συναίσθημα, όπως με το Διάστημα. Οτι είμαι απαλλαγμένη από την ευθύνη.

H απάντηση στην ερώτησή σου είναι: Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εσένα.

«Το πρόβλημα μεγαλώνοντας» λέει ανεμίζοντας τo πιρούνι του «δεν είναι το να ζεις βάσει των επιλογών σου. Αλλά το να ζεις αναλογιζόμενος όλες εκείνες τις επιλογές που δεν έκανες: τα ταξίδια που άφησες να κάνει κάποιος άλλος γιατί πού να τρέχεις τώρα, τις δουλειές που σου προσφέρθηκαν και αγνόησες, τις απόψεις στις οποίες δεν απάντησες παρ’ ότι διαφωνούσες, όσα σκεφτόσουν να πεις αλλά έκρινες πως δεν ταιριάζουν να βγουν απ’ το στόμα σου… Δεν είναι που δέχτηκες την πρώτη δουλειά την οποία σου πρόσφεραν, αφού είχες ανάγκη τα χρήματα, αλλά που ποτέ δεν κινήθηκες για να βρεις την επόμενη, εκείνη που θεωρούσες καταλληλότερη για σένα. Ολα αυτά σε κάνουν να χάνεις καμιά φορά τον ύπνο σου με το να αναρωτιέσαι πώς θα ήταν τα πράγματα, η ζωή σου, δηλαδή, αν…».

Κάνει παύση, τρώει μια μπουκιά.

«Αλλά, ξέρεις, κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρι…».

Κάνω να του απαντήσω, αλλά τι μπορώ να πω; Κλείνω λοιπόν το στόμα μου χωρίς να βγάλω μιλιά.

«Crying while eating is good for you».

Δεν γνωρίζω ούτε μία Μάρθα.
Και όμως αυτό το απόγευμα δύο κοπέλες με το ίδιο όνομα ρούφηξαν τον χρόνο μου.
Η πρώτη είναι ελληνίδα pixel artist. Η δεύτερη αμερικανίδα φιλότεχνη.
Μετά το σερφάρισμα στις σελίδες τους αυτό που ένιωθα δεν είχε καμία σχέση με το μεσημέρι, που σηκώθηκα από το τραπέζι χωρίς να έχω χορτάσει.

Πάντως, αυτή τη φωτογραφία μόνο με τον Loxia θα μπορούσα να τη μοιραστώ.

Αυτόν τον καιρό της ξεθέωσης σκέφτομαι συχνά τη γιαγιά μου την Κατινίτσα. Οσα χρόνια τη θυμάμαι δεν την άκουσα ποτέ να πει ότι ήταν κουρασμένη. Ο όρος «στρες» δεν υπήρχε καν. Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν άραγε από άλλο σκαρί;

Το ερώτημα είναι αν γινόμαστε όλο και πιο ασθενικοί ή αν έχουμε βρει εξηγήσεις σε προβλήματα που άλλοτε ήταν ανύπαρκτα.

Last night I had such a vivid dream…

Ο Κρις Ασλεϊ είναι ζωγράφος.
Χρησιμοποιεί HTML αντί για μπογιές.
Δεν εκθέτει σε γκαλερί αλλά καθημερινά στο blog του.

Kλείσε την tv και let me kiss you. Αστειάκι.

Στη δεξιά πλευρά του κτήματος στην Αρτα, κοντά στον φράχτη, μια περίεργη ρίζα αναπτυσσόταν τα τελευταία χρόνια με τη φροντίδα των αυτόματων ποτιστικών. Κανένας δεν την είχε πάρει χαμπάρι μέχρι πρόπερσι, που φούντωσε η φυλλωσιά της και τα μπλεγμένα κλαδιά -αρκετά δυνατά για να αντέξουν τον Γιάννη και τη Ρούλα σκαρφαλωμένους μαζί- μας χάλαγαν το χάζι στον δρόμο.
Eνα καλοκαίρι αργότερα, ένας περίεργος καρπός φάνηκε, μέσα σ’ ένα βράδυ, στην άκρη ενός κλαδιού. Είχε μέγεθος δαμάσκηνου και χρώμα μήλου. Προκαλούσαμε ο ένας τον άλλον να τον δοκιμάσει, αλλά ουδείς ενέδωσε και έτσι έμεινε εκεί ώσπου είτε τον έριξε το δέντρο είτε τον έφαγαν τα πουλιά, ή και τα δύο.
Από τότε ως σήμερα εκείνο το δέντρο εξακολουθεί να μεγαλώνει, χωρίς όμως να δέσει ξανά τον παράξενο καρπό του.

Ενα νεκρό πουλί. Ενα ζωντανό πουλί. Τρία σκυλιά, τον απέναντι να καπνίζει στο μπαλκόνι με τα εσώρουχα και δυο ψυγεία με παγωτά στο ψιλικατζίδικο της γωνίας.

Ολα όσα είδα σε μια διαδρομή 200 μ. στη γειτονιά.

Post.

I need to activate my boxedthoughts account.

O Γιάννης Δ. έμενε σ’ ένα παλιό διώροφο στην πλατεία του Αγίου Νικολάου, ακριβώς απέναντι από το σπίτι της κυρίας Σπυριδούλας που νοικιάζαμε εκείνον τον καιρό. Ηταν έμπορος και το μαγαζί του -είδη προικός- το ‘χε στο ισόγειο. Στον πρώτο όροφο ήταν το σπίτι, όπου έμενε με τη γυναίκα του, την κυρα-Koύλα.
Ενα φθινόπωρο έπεσε άρρωστος ο κύριος Γιάννης και η κατάστασή του παρουσίαζε μέρα με τη μέρα ραγδαία επιδείνωση. Ο γιατρός απεφάνθη «μυστήριο, πρώτη φορά στην πολυετή μου σταδιοδρομία» κτλ., σηκώνοντας τα χέρια. «Η επιστήμη έκανε ό,τι μπορούσε, από ‘δώ και πέρα ο Θεός». Τη ζοφερή πρόβλεψη υιοθέτησαν άλλοι δύο συνάδελφοί του.
Η κυρα-Koύλα, αν και θρήσκα, προτού προστρέξει στον Θεό, απευθύνθηκε στη γειτόνισσα τη Βαγιούλα. Παλιά Αρτινή, εθεωρείτο αυθεντία στον καφέ και στο ξεμάτιασμα, και η γειτονιά, στις κρίσιμες στιγμές, ζητούσε πάντα τη βοήθειά της. Ετσι έκανε και η κυρα-Κούλα, αλλά τα αποτελέσματα της ιδιότυπης θεραπείας που διατάχθηκε σίγουρα δεν ήταν εντυπωσιακά.
Για την ακρίβεια, ο κύριος Γιάννης πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και η κυρα-Κούλα άρχισε να ετοιμάζεται για το χειρότερο: υπολόγιζε τα λεφτά για τα έξοδα της κηδείας, έψαχνε το καλό κουστούμι του μελλοντικού μακαρίτη μην το ‘χει φάει ο σκόρος, κοίταζε τις γραβάτες ποια απ’ τις δυο του πάει καλύτερα. Τα ‘χε τακτοποιήσει όλα, εκτός απ’ τα παπούτσια.

Οχι ότι δεν είχε καλά παπούτσια ο κύριος Γιάννης, όμως οι σόλες είχαν φαγωθεί. Και, μακάβριο αλλά αληθινό, το πιο ορατό σημείο των παπουτσιών ενός πεθαμένου είναι οι σόλες. Δεν της φαινόταν σωστό της κυρα-Κούλας ούτε να αγοράσει καινούργια ούτε να τα πάει στον τσαγκάρη για σόλες. Τα σχόλια… Επιασε λοιπόν και τις έτριψε καλά καλά με γυαλόχαρτο. Υστερα πήρε βερνίκι και τις έβαψε, έβαλε σε ένα μπαμπακάκι λάδι και τις πέρασε δυο και τρεις φορές να γυαλίζουν. Οταν τα έκανε όλα αυτά σαν να της έφυγε ένα βάρος. Ησυχη πια κάθησε και περίμενε να πεθάνει ο κύριος Γιάννης.
Ομως ο Γιάννης Δ. είχε αντίθετη γνώμη. Θες έπιασαν τα γιατροσόφια της Βαγιούλας, θες η αρρώστια έκανε τον κύκλο της, πάντως η υγεία του άρχισε να παρουσιάζει σαφή βελτίωση. Καθόταν τώρα ανασηκωμένος στο κρεβάτι του, έτρωγε με όρεξη και γκρίνιαζε στην κυρα-Κούλα. Εκείνη, πάλι, δάκρυζε, δεν μπορούσε να κρύψει τόση ευτυχία. Και φοβόταν, διότι η πολλή ευτυχία είναι στην Αρτα σχεδόν αμαρτία.
Τέλος πάντων, πέρασαν μήνες ώσπου να αναρρώσει πλήρως ο κύριος Γιάννης και, αφού πλησίαζε το Πάσχα, αποφάσισε η πρώτη έξοδός του να συμπέσει με την περιφορά του Επιταφίου, πιθανόν για να ευχαριστήσει τον Κύριο που δεν τον ενέπλεξε για τον πρωταγωνιστικό ρόλου αναλόγου πομπής.
Ηρθε λοιπόν η Μεγάλη Εβδομάδα και από τη Μεγάλη Παρασκευή το απόγευμα άρχισε την προετοιμασία ο κύριος Γιάννης. Και όταν ήρθε η ώρα έβγαλε από το ντουλάπι το καλό κουστούμι, ντύθηκε, φόρεσε τα μαύρα παπούτσια και ξεκίνησαν οι δυο τους για τη Βασιλέως Πύρρου, εκεί μπροστά στη λαϊκή, όπου βγαίνει ο επιτάφιος του Αγίου Νικολάου για να συναντήσει τους Επιταφίους όλης της πόλης.
Να ξεκαθαρίσω κάτι: Ο Γιάννης Δ., έμπορος στο επάγγελμα, δεν ήταν ποτέ του βιαστικός άνθρωπος. Ούτε η πολύμηνη παραμονή του στο σπίτι τού δημιούργησε κάποιου είδους παρόρμηση να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα έξω. Ούτε, τέλος, υπάρχει η παραμικρή υποψία πως είχε απωθημένα για καταπληκτικά αθλητικά επιτεύγματα. Οχι. Το ότι βρέθηκε σε χρόνο τριών δευτερολέπτων περίπου από το κεφαλόσκαλο του πρώτου ορόφου στην πόρτα της εισόδου πρέπει να αποδοθεί αποκλειστικά στη φιλόπονη ενασχόληση της κυρα-Κούλας με τις σόλες των παπουτσιών του. Πάντως, απεδείχθη εξαιρετικά γερής κατασκευής, αφού γλίτωσε μόνο μ’ ένα κάταγμα του ποδιού, που του στοίχισε λίγη ακόμη παραμονή στο κρεβάτι. Χρόνο τον οποίο κατανάλωσε, κυρίως, στην ανάλυση του συμβάντος και στην προσπάθεια ερμηνείας των αιτιών που το προκάλεσαν.
Μόνο αυτός, γιατί η κυρα-Kούλα με επιμέλεια απέφυγε να πάρει θέση.

Eμαθα, επίσης, την ώρα που το μηχανάκι και τα πιτσιρίκια γύριζαν εναλλάξ τον οβελία, ότι ο επί «15-χρόνια-στην-κορυφή» ραδιοφωνικός σταθμός της Αρτας λέγεται Art FM…