This is pure invention
Περνάς όλο το απόγευμα στο υπόγειο, όπου ο φωτισμός είναι άθλιος και η ατμόσφαιρα υγρή και αποπνικτική –δεν υπάρχουν παράθυρα και ο αέρας βρωμάει. Δεν σε ενοχλεί όμως τίποτε. Χ-α, όλες οι σημαντικές ανακαλύψεις, άλλωστε, απαιτούν θυσίες, σκέφτεσαι.
Δεν ανεβαίνεις για φαγητό το μεσημέρι, ούτε το βράδυ. Πίνεις τους κρύους Νες τον έναν μετά τον άλλον –μιάμιση καφέ και μία ζαχαρίνη, που ανακατεύεις πάντα με το κουταλάκι– και όποτε ακούς το στομάχι σου να βρυχάται το μπουκώνεις, για να κάνει ησυχία, με εκείνα τα κουλούρια βουτύρου του Βάρσου, που κάποτε λάτρευες, όχι όμως πια. Πού και πού φτιάχνεις κάνα τσάι.
Εχεις εφεύρει μια συσκευή τηλεμεταφοράς –ή μήπως εξαΰλωσης;–, ικανή να σε μετατοπίσει σε δευτερόλεπτα, χρησιμοποιώντας ιόντα ασβεστίου ή βηρυλλίου ή οτιδήποτε, τέλος πάντων, βοηθά τη μεταφορά (ξέρεις ότι λειτουργεί, διατηρείς ακόμη επιφυλάξεις ως προς το πώς). Είναι από εκείνες τις εφευρέσεις που oι κυβερνήσεις θα σκότωναν για να αποκτήσουν, αλλά εσύ θα την κρύψεις στο υπόγειό σου, διότι αυτή η συσκευή τηλεμεταφοράς είναι για μία και μόνο χρήση:
Κάποιος που σημαίνει πολλά για σένα έχει τα γενέθλιά του. Βρίσκεσαι όμως μακριά και δεν υπάρχει τρόπος να του ευχηθείς με ένα φιλί ή να σβήσεις μαζί του τα κεράκια. Τη λύση έρχεται να δώσει η συσκευή. Ετσι δεν θα χάσεις άλλη γιορτή φίλου, δεν θα λείψεις ξανά από γενέθλιο φωτογραφικό στιγμιότυπο. Ούτε εσύ ούτε οποιοσδήποτε άλλος επιθυμεί να «τηλεμεταφερθεί» για τον ίδιο λόγο. Αν, τώρα, προσπαθήσει κανείς να χρησιμοποιήσει αυτή τη συσκευή για οποιονδήποτε άλλον σκοπό, ε, το πολύ πολύ να βρεθεί στον πάτο της θάλασσας, δίχως εισιτήριο επιστροφής.
Πάντως, αν υπήρχε τέτοιο πράγμα, θα ζητούσα να μεταφερθώ εκεί και αφού θα έβρισκα κάβα θα χτυπούσα το κουδούνι για να σoυ ευχηθώ χρόνια πολλά. (Το πιθανότερο βεβαίως θα ήταν να μην άνοιγες, νομίζοντας ότι σου χτυπάνε για τον φόρο της τηλεόρασης.)
