χω μια ιδέα. Είναι μια επιχειρηματική ιδέα και αφορά μια τηλεφωνική υπηρεσία.
Θέλω να διερευνήσω τις δυνατότητες για να δημιουργήσουμε μια τέτοια υπηρεσία.
Θέλω, όμως, να είναι ωραία.
Οι περισσότερες τηλεφωνικές υπηρεσίες είναι αηδιαστικές. Απευθύνονται στη σκοτεινή πλευρά μας. Απευθύνονται στις παρορμήσεις μας και στον φόβο μας απέναντι στη μοναξιά.
Θέλω να δημιουργήσουμε μια διαφορετική τηλεφωνική υπηρεσία. Μια ευχάριστη τηλεφωνική υπηρεσία. Για ανθρώπους που για λίγα λεπτά έχουν την ανάγκη να νιώσουν ότι ο κόσμος είναι καλός.
Θα πω στην Κλα. να ζητήσει από τα μικρά να τραγουδήσουν το «Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ» και να τα ηχογραφήσει. Είναι ωραίο τραγούδι.

Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ
Μια και είμ’ εγώ παιδί
Ξέρω πάντα να γελώ
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ

Θα της προτείνω να ανοίξουμε μια γραμμή υψηλής χρέωσης, μετά να βάλουμε διαφήμιση σε κάποια εφημερίδα και να χρεώνουμε 0,12-0,15 ευρώ το λεπτό σε όσους θα καλούν.
Θα μπορούσαμε να βγάλουμε χρήματα από αυτό. Το ζητούμενο δεν είναι να πλουτίσουμε. Αν το πλεόνασμα κάποια στιγμή είναι αξιόλογο, τότε θα μπορούσαμε να το δώσουμε στο ΚΑΑΠ Βούλας.

Αισθάνομαι βεβαία ότι μια τέτοια υπηρεσία θα καλύψει ένα κενό. Οτι υπάρχει κοινό γι’ αυτή.
Ολοι έχουμε τις μελαγχολικές στιγμές μας. Μέρες που τρυπώνει μέσα μας το συναίσθημα ότι όλα είναι ανούσια, που βυθιζόμαστε στον κυνισμό και στον σαρκασμό. Μέρες που σταματάμε να πιστεύουμε στην αγάπη, που σταματάμε να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος.
Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήταν ευλογία να ακούς την εύθραυστη και ασταθή φωνή ενός παιδιού να τραγουδάει ένα γλυκό τραγουδάκι.
Αν υπήρχε ήδη μια τέτοια τηλεφωνική υπηρεσία, εγώ θα ήμουν τακτική πελάτισσα. Ισως μάλιστα να είχα καταφέρει να περάσω ανώδυνα και τη σημερινή ημέρα.

Αν πιάσει, θα την επεκτείνουμε με περισσότερα τραγούδια.

Ο μπαρμπα-Μπίλιος
Μια ωραία πεταλούδα
Αχ, κουνελάκι, κουνελάκι

Ο κατάλογος είναι μακρύς.

Είμαι πολύ χαρούμενη με την ιδέα.
Είναι περίεργο που έπρεπε να φθάσει η 31η Μαρτίου για να τη σκεφτώ.

Για κάποιον λόγο αυτές τις μέρες όλοι τριγύρω ακουμπάνε στην άνοιξη. Εγώ γιατί δεν το σκέφτηκα;

Η γαλλίδα πριγκίπισσα ντε Τρεμουάιγ (1642-1722), συνδυάζοντας γοητεία, θηλυκότητα και διοικητικές ικανότητες, απετέλεσε στις μέρες της σπάνιο φαινόμενο δραστηριότητας του φύλου της. Στο Βατικανό πήρε μαθήματα διπλωματίας. Αργότερα, ως πρώτη κυρία της τιμής της Μαρί-Λουίζ της Σαβοΐας, συζύγου του Φιλίππου του 5ου, επηρέασε τα μέγιστα τη νέα αυτή βασίλισσα και κυβέρνησε άξια την Ισπανία από το 1701 ως το 1714.

The face proclaims the mind. Images of «De humana physiognomonia» by Giambattista della Porta.

Είδα το «2046» (σε DVD). Δεν κατάλαβα Χριστό. Αλλά, ναι, Μαριάνθ., έχεις δίκιο: υπάρχουν κάποιες ταινίες που σε μαγεύουν και σε «ρουφάνε» στην καρδιά τους μόνο και μόνο με το στυλ τους.
Αν ο Θεός είχε σχιστά μάτια, αυτή η ταινία έπρεπε να πάρει Οσκαρ μουσικής, σκηνικών, φωτογραφίας, καλλιτεχνικής διεύθυνσης, μακιγιάζ και σκηνοθεσίας.
Απίστευτες εικόνες, απίστευτο στυλ, απίστευτη μαγκιά. Το μέλλον (και το παρόν) του κινηματογράφου είναι στην Ασία και πουθενά αλλού.

Meet the Chinese Beatles.

#34, «Mαφάλντα» (1966)
Mαφάλντα: «Εμπρός για το άααπειρο!».
…
Μαφάλντα: «Εμπρός για το άααααπειρο!».
Μαμά: «Σε προειδοποιώ, Μαφάλντα, η υπομονή μου έχει όρια».
Μαφάλντα: «Το ίδιο και το άπειρο».

«13 things that do not make sense», Νew Scientist (19/3). Επιστημονικά πράματα.

Σκέφτομαι τον Quino. Ελεγε χθες ο Λ. για μια συνέντευξη που είχαν κάνει. Ηταν πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια. Τον ρώτησε πώς θα περιέγραφε τη ζωή του. Αν σταματούσε και κοίταζε πίσω, ποια θα ήταν η ουσία των πραγμάτων; O Quino το σκέφτηκε κάμποση ώρα και ύστερα απάντησε ότι εδώ και λίγο καιρό είχε αρχίσει να παρατηρεί πως κατά κάποιον τρόπο η ζωή μοιάζει λίγο με ταξίδι.

Ελπίζω να μπορώ να πω το ίδιο αν κάποιος μου ζητήσει να συνοψίσω τη ζωή μου ύστερα από 40 χρόνια. Οτι θα μπορώ απλώς να το σκεφτώ για λίγο και να πω ότι νομίζω πως η ζωή μπορεί να παρομοιαστεί με ταξίδι. Και να νιώθω ότι κάνω αυτή τη σκέψη για πρώτη φορά. Οτι την έκανα μόνη μου και ότι την εννοώ.
Ως τώρα είμαι απολύτως ανίκανη να πω κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που με μπερδεύουν. Πράγματα που ξέρω. Σκέψεις που κάνω. Σαρκασμός. Πράγματα που νομίζω ότι θα έπρεπε να κάνω και μέρη όπου νομίζω ότι θα όφειλα να πηγαίνω. Πάντα «άλλα» μέρη.

Μερικές φορές ζηλεύω τα χρυσόψαρα.

Εχουν, λένε, μνήμη μόνο μερικών δευτερολέπτων. Τους είναι αδύνατον να ακολουθήσουν έναν ειρμό σκέψης. Ζουν τα πάντα για πρώτη φορά. Κάθε φορά. Από τη στιγμή που δεν έχουν συνείδηση του μειονεκτήματός τους, η ζωή πρέπει να είναι γι’ αυτά μια μεγάλη χαρούμενη ιστορία. Κάτι σαν πάρτι. Συναρπαστικές στιγμές από το πρωί ως το βράδυ. Και τη νύχτα. Ή μήπως όχι;

«Five million goldfish prepare to die as Iran marks new year», Yahoo! News.

Νωρίτερα σήμερα η Ν. κι εγώ παίξαμε το παιχνίδι της μνήμης.
Είναι αυτό που βάζεις κάποια αντικείμενα στο πάτωμα ή πάνω σ’ ένα τραπέζι, τα δείχνεις για λίγο, μετά τα καλύπτεις με ένα πανί και ο άλλος πρέπει να θυμηθεί τι ήταν.
Συμφωνήσαμε ότι η νικήτρια θα αποφασίσει τι θα κάνουμε την Παρασκευή.
Τα θυμήθηκα όλα ενώ η Ν. ξέχασε αρκετά.
Να ποια δεν θυμήθηκε:
- Το δικό της λαγουδάκι-μπρελόκ
- Ενα καπάκι από μπουκάλι μπίρας
- Ενα εισιτήριο του μετρό
- Ενα μπαλόνι

Είναι πάντα δυσάρεστο να ξεχνάς προφανή πράγματα.
Οταν εβγαλα το πανί, αφού πια είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια, και είδε το μπρελόκ είπε απλώς «A! το λαγουδάκι-μπρελόκ!»με τρόπο που μου έδωσε να καταλάβω ότι ήταν αρκετά απογοητευμένη από την προσπάθειά της.
Της εξήγησα ότι είναι πολύ καλύτερη σε πολλά άλλα πράγματα.
Ο καθένας μας είναι καλύτερος σε κάτι.

Mετά ξεχάσαμε το περιστατικό και ντύσαμε την Οντρεϊ Χέπμπορν. Tην Παρασκευή θα ανεβούμε στην Ακρόπολη.

Αναρωτιέμαι αν θα ήθελε ο Aν. να παίξει με τις 100 Words. Ακούγεται αρκετά απλό – ακριβώς 100 λέξεις κάθε ημέρα από την πρώτη Παρασκευή ως το τελευταίο Σάββατο του Απριλίου, για παράδειγμα. Θα μπορούσε ίσως να αξιοποιήσει εκεί κάποιες από τις λίστες που δεν χωράνε στα γραπτά του ή μέρος από τις σημειώσεις του. Μοιάζει ενδιαφέρουσα ως άσκηση.

«Η κακία, κύριέ μου, είναι το πνεύμα της κριτικής και της διαφωτίσεως». Τόμας Μαν, «Το μαγικό βουνό», σελ. 79

Τhe Visual History of Whispering On Magic Posters will not contribute anything to the exploration of the villain as an attitude to life.

Μία και μοναδική φορά που η Κλαίρ. ήταν στο νοσοκομείο με σκωληκοειδίτιδα ήρθε να μας φροντίσει η θεία η Aλ. Εφτιαχνε, θυμάμαι, κάτι πατάτες τηγανητές τόσο καμένες που ήταν αδύνατον να τις καρφώσεις χωρίς να σπάσουν και να πεταχτεί το μισό κομμάτι στην άλλη άκρη της κουζίνας. Σκεφτόμουν ότι, αν πήγαινα να τις φάω με το πιρούνι, θα νόμιζε πως το έκανα επίτηδες για να την πειράξω. Πέντε μέρες μάς φρόντιζε, πέντε μέρες προσπαθούσα να πείσω τον πατέρα μου ότι έτσι και χρησιμοποιούσε πιρούνι η θεία θα το έπαιρνε προσωπικά.
Ηταν καλή η θεία η Αλ., την αγαπούσαμε όλοι, μα η δική μου αγάπη για εκείνη ήταν γεμάτη στενοχώρια. Ημουν συνηθισμένη να αγαπώ ανθρώπους που δεν έδειχναν πόσο με χρειάζονταν. Ανθρώπους ανεξάρτητους. Και σήμερα ακόμη. Αν κρίνω από όσα νιώθω για τον ~. Ανθρώπους δυνατούς. Τουλάχιστον φαινομενικά.
Είναι σκληρό να βλέπεις μεγαλύτερούς σου να είναι ανήμποροι. Ενα μωρό, ένα παιδάκι, το βοηθάς, του μαθαίνεις πράγματα γιατί επενδύεις στο μέλλον. Να προσποιείσαι ότι το θαυμάζεις για κάποιο του κατόρθωμα είναι φυσιολογικό. Γιατί ξέρεις ότι θα έρθει η στιγμή που θα σε φτάσει. Ή και που θα σε ξεπεράσει ακόμη. Το να προσποιείσαι όμως ότι κάποιος σε προστατεύει ενώ στην πραγματικότητα είσαι αναγκασμένος να τον προσέχεις εσύ είναι σκληρό, γιατί είναι σχεδόν αγένεια.
Είναι σαν να τον κοροϊδεύεις μπροστά στα μάτια του, σαν να τον προσβάλλεις χωρίς να σε παίρνει χαμπάρι.
Πέντε ατελείωτες ημέρες και δεν σταματούσα να επαινώ εκείνα τα χειροποίητα τσιπς. Η θεία είχε να το λέει πόσο καλοαναθρεμμένη ήμουν. «Αυτό το κορίτσι είναι πλύνε-βάλε» έλεγε χαρακτηριστικά. Η ανακούφισή μου όμως ήταν λυτρωτική όταν επέστρεψε η Κλαίρ. Οχι τόσο που θα τρώγαμε πατάτες της προκοπής, αλλά που μπορούσα να την αγαπώ χωρίς να τη λυπάμαι και κυρίως που θα σταματούσα να είμαι το καλό κορίτσι. Αυτού του τύπου η καλοσύνη έχει μια απίστευτη μοναξιά, γιατί σε κρατάει μακριά από τον πραγματικό σου εαυτό.

Πριν από τις λαϊκές κομμούνες, πριν από την «υποστήριξη προς την ηρωική Κούβα», πριν από τoν Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό και τον «Μεγάλο Τιμονιέρη», προτού οι Κινέζοι τεθούν σε ετοιμότητα για «να τιμωρήσουν τον εισβολέα», η εκτροφή χοίρων ήταν μεγάλη υπόθεση για τη χώρα.

13:38. Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις ανεβαίνω στο γραφείο είναι να τηλεφωνήσω στον Γιώργο.
Του λέω ποια είμαι και ότι βρήκα το κράνος και ότι μπορεί να έρθει να το πάρει από το θυρωρείο στη διεύθυνση της δουλειάς.
Ο Γιώργος είναι πολύ χαρούμενος. Θεωρεί ότι είναι πολύ ευγενικό από μέρους μου που τηλεφώνησα. Δεν πίστευε ότι θα ξανάβρισκε ποτέ το κράνος του.
Του λέω ότι ήταν υποχρέωσή μου να κάνω έτσι και ότι δεν πρέπει να το σκέφτεται άλλο.
Μου λέει ότι είναι πιθανόν να μην μπορέσει να κατεβεί προς το κέντρο τις επόμενες ώρες. Με ρωτάει μέχρι ποια ώρα είναι ανοιχτό το θυρωρείο. Τον ρωτάω προς τα πού μένει. Αναφέρει το Αίθριο. Του λέω ότι μένω κι εγώ Μαρούσι, αλλά από την άλλη πλευρά. Προτείνω να του το πάω. Είναι άλλωστε στον δρόμο μου της επιστροφής. Συμφωνούμε ότι θα τηλεφωνηθούμε ξανά όταν θα πλησιάζω.
20:42. Ανάβω alarm. Εχω σταθεί απέναντι από το Αίθριο. Του τηλεφωνώ. Λέει πως σε ένα λεπτό θα βρίσκεται στο ίδιο σημείο με εμένα. «Βάζω το ποδήλατο, βάζεις το κράνος». Γελάει. Γελάω. Δεν πρέπει να είναι πάνω από 21, βία 23, σκέφτομαι.
20:45. «Είμαι ο Γιώργος». «Είμαι η Κατερίνα. Το κράνος σου». Ισως να είναι λίγο κάτω από 20. «Δεν πίστευα ότι θα το ξανάβρισκα…» επαναλαμβάνει. «…Οι άνθρωποι στην Αθήνα είναι σαν τους λύκους». «Λυκάνθρωποι;» ρωτάω. Σαχλαμόρ. Γελάει. Λέμε καληνύχτα.
Εχω ένα χαμόγελο ως τα αφτιά. Ξαφνικά νιώθω τέλεια.
Φαντάζομαι ότι αισθάνομαι καλύτερα τώρα που επέστρεψα το κράνος απ’ ό,τι θα αισθανόμουν αν δεν το είχα πάρει ποτέ.

Το παστίτσιο της Κλαίρ. σήμερα ήταν πιο νόστιμο από άλλες φορές.