Από το roo:

Αυτή μοιάζει να ‘ναι μια σωστή κλίμακα για τον κόσμο.

H φωτογραφία ανήκει στον Feaverish.

Από το Futility Closet:

Το 1974 ο Cecil Slemp εφεύρε τα παπούτσια με αντιστρεφόμενες σόλες, έτσι ώστε να αφήνουν αποτυπώματα προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Εκτός από τα χριστουγεννιάτικα που σε πακέτα ή σκορπισμένα στο πάτωμα περιμένουν να βρουν τα κατάλληλα σημεία να στολίσουν, με περιτριγυρίζουν: λάμπα που δημιουργεί σκοτάδι, ηλεκτρόφωνο που παίζει και την πίσω πλευρά των δίσκων, καθρέφτης που δείχνει την πίσω όψη των πραγμάτων, κασετόφωνο που καταγράφει τις σκέψεις, κιάλια που βλέπουν πίσω από τους τοίχους και μια ομπρέλα που όταν την ανοίγω με σηκώνει ψηλά. Επιπροσθέτως, είμαι υπερήφανη που παρέκαμψα καθετί ιδιωτικό το οποίο έχει λάβει μορφή «προβλήματος» και ασχολήθηκα με το web.

Αγαπώ συγκεκριμένα. Ανθρώπους, τόπους, πράγματα. Συγκρίνω και επιλέγω. Εξαίρεση εσύ. Άκριτα αγαπώ μόνον εσένα. Όσοι με επικρίνουν με ρωτούν γιατί. Επειδή εσένα σε αγαπώ κατά προτεραιότητα.

Ντιζάιν…
Who would you like to design something for?
I don’t have those kinds of fantasies. I like to design something for institutions that did no harm and for personalities that I feel comfortable with.
Ο Μilton Glazer στο Design Boom.

Διαφημιστική καταχώριση για την Olivetti (1968)

…και «ντιζαϊνολογιοσύνη».
Δεν θέλω πια να έχω σχέσεις με τον Θ. Είναι ένα κάθαρμα. Φαντάσου… χθες δεν ήξερε τους Εϊμς.
Δύο νεαρές κομψευάμενες στην Κριεζώτου.

Ανυπομονώ να έρθει εκείνη η μέρα που η τεχνολογία των μηχανών αναζήτησης θα εξελιχθεί τόσο πολύ ώστε να μπορεί να μου δίνει απαντήσεις στα ερωτήματα που στ’ αλήθεια θέλω, όπως, «τι θα κάνω;» ή «τι θα κάνουμε;».

Από το πρωί ο πόνος στον αυχένα μου τραγουδάει Lost Bodies.

Οι γρήγορες συνδέσεις μας είναι μπροστάρισσες στην πορεία μας προς τα πίσω.
Eσύ ξεφυλλίζεις την ηλεκτρονική έκδοση του «Βήματος της Κυριακής» «όπως σε χαρτί (PDF)» και εγώ γράφω με το Writer «όπως σε γραφομηχανή».

Η κοπέλα που στεκόταν δίπλα μου σήμερα το πρωί στο μετρό κρατούσε ένα πάκο έγχρωμες εκτυπώσεις Α4 μ’ ένα από τα συνήθη lay-outs του blogspot.com και διάβαζε απορροφημένη.
Σε αυτή την παράξενη περιοχή, κάπου μεταξύ off line και on line, το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μου αισθάνθηκε ευφορία. Σκέφτηκα να την ενημερώσω για αυτό. Έβγαλα, λοιπόν, το μικρό Ikea μολύβι που κρυβόταν στην τσέπη μου και κινήθηκα προς το μέρος της με σκοπό να αφήσω το σχόλιό μου. Τότε εκείνη τράβηξε τις σελίδες πάνω της και γύρισε απ’ την άλλη πλευρά προτού προλάβω να γράψω τίποτε σχετικό.
Υποθέτω πως με πέρασε για ενοχλητική σχολιάστρια. Ίσως και για spammer.

–> enter Spamology.